Als ik een album ga recenseren, stel ik het mijzelf tot de taak om het van binnen en buiten te leren kennen. Als eerste zet ik een album dan op terwijl ik iets anders doe (afwassen ofzo), om zo de vibe van het album te leren kennen. Hierbij let ik nog niet erg op de diepgang, maar vooral over hoe het klinkt in het algemeen.
En ik moet zeggen; ik bespeurde al snel een redelijke headnod bij mezelf. Er staan een aantal erg lekkere beats op dit album en Risskant heeft een prima flow.
Na het gewoon een paar keer draaien is het dan tijd om met pen en papier dicht bij de speakers te gaan zitten en geconcentreerd te luisteren. Wederom denk ik bij mezelf “Wow, hier staan wel een paar erg lekkere beats op, zeg…..”.

Risskant heeft dan ook de hulp ingeroepen van enkele bekende namen in beatmaker-land. Zo zien we producties langs komen van o.a. Dopaganda, Tailers (KGV), Dimmie ut Laatste Woord, Overtref, Big2 (Opposites) en Killing Skills.
Ook op de mic krijgt Risskant aardig wat assistentie; zo komen Skenkie, Per.verz, Surya, Diggy Dex, Ad Rem, Patrice, Jimmy G, Whiteboy en Canadees Anonymouz langs om hun steentje bij te dragen. Ook Dopaganda komt even achter de knoppen vandaan om achter de mic plaats te nemen.
Op het eerste oog een indrukwekkende lijst met namen.

Wat steeds opvalt is de kwaliteit van de beats, over het algemeen. Met name Dopaganda levert hier erg sterk werk af en komt met beats die misschien door grotere namen aan de andere kant van de Atlantische oceaan ook wel gewaardeerd zouden worden.
De beat van “Maatbekers” door Tailers is ook erg fijn. “Bekende Weg” door Killing Skills is ook een dikke beat. “Knaken”, een beat van Overtref klinkt ook nice, maar klinkt net niet helemaal af, hier had een echte banger in gezeten. De beat van Big2 (“Bam Bam”) is de minste op het hele album.

Qua raps gezien klinkt Risskant prima. Zijn flow is nice en je hoort dat het met passie en ijverigheid is gespit.
Waar het aan ontbreekt is echte woordkunst en diepgang, jammer genoeg. Zo gaat “Richard en Perry” bijvoorbeeld over twee jongens die gewond raken in de oorlog (Irak of Afghanistan; dat wordt niet helemaal duidelijk door de samples van nieuwsberichten). Dit is in principe een prima kans om wat maatschappijkritiek te spuien, maar er wordt niet boven het persoonlijke verhaal uitgekomen. Met “Diep in het Glas” en “Vaker” (gruwelijke beat van alweer Dopaganda) wordt het thema “liefde” aangeboord, en de rest van het album is vooral braggin’ & boastin’ wat de klok slaat.

Het thema van “Voedingswijzer” wat uiterlijk doet denken aan een concept-plaat, wordt niet helemaal duidelijk. Hier en daar zitten wel wat verwijzingen naar voeding, maar het is veel te mager, waardoor de insteek niet helemaal duidelijk blijkt.
Risskant’s teksten zijn na vaker beluisteren een beetje hetzelfde; het klinkt allemaal prima, maar gaat eigenlijk erg vaak over het feit dat Risskant vindt dat hij beter is dan andere mc’s. De gast-mc’s zijn over het algemeen bekende en gerespecteerde namen en helaas voor Risskant wordt hij hier en daar wel eens voorbij gestreefd door zijn gasten. Skenkie, Surya, Anonymouz en vooral Diggy Dex out-shinen Risskant nog al eens.

Begrijp me goed, Risskant is zeker niet de slechtste MC van het land, hij laat er veel achter zich. Maar de Nederlandse Rakim is hij ook niet.
Tel bij de talloze brag & boast-tracks de trackindeling in menuvorm, wat doet denken aan een concept wat eigenlijk niet aanwezig is op en combineer dat met het feit dat Risskant zijn titels tot een gedicht maakte in het boekje (iets wat Blaxtar al eerder en beter deed op “Ozmoses”) en het doet misschien zelfs een beetje pretentieus aan. Dit gedicht komt trouwens ook terug net voor de geheime “hidden track” (oeps, heb ik het nu verklapt?).

Risskant praat wel veel, maar zegt helaas nog te weinig voor een dergelijke aanpak.
Wat niet wil zeggen dat dit een waardeloos album is, in tegendeel zelfs. Het is een prima album, vooral dankzij de producties van Dopaganda, die hier misschien wel de show steelt.
Te prijzen valt wel de inzet van Risskant, die met grote regelmaat wat materiaal dropt en al op vele podia door het hele land stond. Toch bekruipt mij het gevoel dat het doper had kunnen zijn als er bijvoorbeeld wat meer tijd was genomen, in het bijzonder voor de teksten, want er zit te veel tussen wat herhaald wordt en sommige zinnen kloppen technisch ook niet helemaal, zowel qua rijm als inhoud.

Door: Profound